Laatste stad van de Eltanen – 1311 NGT (4898 na Chr.)

  1. van de grootste science-fiction avonturenreeks in Nederland en België

  1. Perry Rhodan archief

 


Reeks

2100 - 2199


32e cyclus:

HET RIJK TRADOM


Klik op Perry hierboven om terug te keren naar de hoofdpagina


Klik hiernaast op een afbeelding

voor de uitvergroting


Klik op

< vorige en volgende >

om snel van pagina te wisselen


2139 • 1223    DE ELTANEN


Hoofdpersonen: Perry Rhodan - De Terraan wil uiteindelijk de Laatste Stad van de Eltanen bezoeken. Chiru Euping - De Puinscout wil in contact komen met het Puinimperium. Corina EhGon - De geneticus wil graag als eerste vrouw sinds vijftig jaar een kind krijgen. Feki HiUre - De filosoof wil zijn partner beschermen tegen vijandigheid.


Sinds de LEIF ERIKSSON onder commando van Perry Rhodan en het Arkoonse superslagschip KARRIBO aan de andere kant van het sterrenvenster zijn, bevinden ze zich op een ongelooflijke afstand van 388 miljoen lichtjaar van huis. Hier, in de galaxie Tradom, heerst de zogenaamde Inquisitie van de Rede met draconische middelen over ontelbare planeten. De heersers over Tradom en de naburige galaxies willen om onbekende redenen de Melkweg inlijven bij hun imperium. Daarom hebben ze het als transportmiddel functionerende sterrenvenster geconstrueerd. Arkoniden en Terranen moeten ondanks allerlei onderlinge twisten samenwerken om de bedreiging te kunnen bestrijden. In de interstellaire Worm Aarus-Jima hebben hun ruimteschepen een voorlopig veilige schuilplaats gevonden. De Schwarmer Cheplin heeft partij gekozen voor de rebellen die in opstand komen tegen de heersers over zijn galaxie. Het is nog steeds van groot belang dat men direct contact krijgt met het Puinimperium, de enige macht die tegen de Inquisitie van de Rede vecht. De eerste stap daartoe is een contact met de Eltanen ...



Samenvatting: in de Laatste Stad – een kind moet worden geboren.


Perry Rhodan wil contact opnemen met het Puin-imperium. De van Gh'ipan bevrijde Puinscout Chiru Euping vertrouwt de galactici en verklaart zich bereid om Rhodan en Ascari da Vivo naar de Laatste Stad van de Eltanen te brengen. Deze stad is alleen voor wezens bereikbaar die rein van geest zijn en zich verbonden voelen met het Puin-imperium. Men moet een archaopter en een splinter van Kita bezitten en vervolgens door een Pijnwissel vliegen waarna men dan automatisch de Laatste Stad bereikt.

De SPIT is een archaopter en Chiru Euping heeft een kristal bij zich dat hij Kita's splinter noemt, en heel toevallig duikt er ook een Pijnwissel in de buurt op. Aldus komen de Terraan, de Arkoonse en de Medile zonder omwegen zeer snel in de Laatste Stad aan. De Laatste Stad van de Eltanen bevindt zich in een halfruimteblaas beschermt tegen toegang van het Rijk Tradom. Bij de Laatste Stad gaat het om een bizar ruimtestation dat bestaat uit twee aan elkaar gezette vierkanten Eltaniet-platen van kilometers grootte. In een hoek van de platen is een kunstmatig gebergte ingebouwd. Op de bergplateaus en in holen in de bergwand leven nog circa 10.000 Eltanen. In de stad aan de voet van het gebergte leven circa 35.000 wezens uit alle mogelijke andere Tradom-volkeren. Een Pijnwissel, genaamd Kita, fungeert in de halfruimteblaas als een kunstzon.

De Eltanen beschikken nog maar over een enkel Eltaniet-ruimteschip, alle anderen in de halfruimteblaas bevindende schepen zijn alleen archaopters, zoals de SPIT. Vanuit de Laatste Stad wordt het Puin-imperium bestuurd. Hierbij hoort ook het volk van één van de vrije Wormen. De Eltanen zijn een oeroud, slinkend volk, dat lang geleden al geen initiatieven meer ontplooien die voor een actieve strijd tegen het Rijk Tradom noodzakelijk was. Eltanen worden weliswaar tot 1000 jaar oud maar verliezen in de loop van hun leven echter veel aan dadendrang en vitaliteit. De meeste Eltanen zijn strikt tegen elke inmenging van de politiek buiten de halfruimteblaas. In de Laatste Stad gebruiken de Eltanen een technologie die ze van hun voorouders hebben overgenomen. Veel daarvan begrijpen ze helaas niet meer.

Als de genetica Corina EhGon besluit dat ze – als eerste Eltaanse sinds 50 jaar – een kind op de wereld wil brengen om haar volk opnieuw van fris elan te verzien, stoot ze op weerstand. De 'broederschap van het ware leven' pleegt aanslagen op het leven van de genetica. Als deze mislukken wordt Corina ontvoerd. De broederschap is het echter oneens over de voortgang omdat de Eltanen eigenlijk tegen iedere vorm van geweld zijn – des te meer als dit zich tegen andere Eltanen richt. De voormalige echtgenoot van Corina is een medestander van de broederschap.
Hij ziet echter in dat de handelswijze fout is. Hij helpt Corina tegen haar vijanden en legt de handelswijze van de broederschap bloot. Corina kan haar kind ter wereld brengen. In een Rokenna-ceremonie dragen talrijke Eltanen de gedurende hun leven opgebouwde kennis over aan de nieuwgeborene jongen die daardoor al op zijn eerste levensdag tot zijn volle bewustzijn ontwaakt en de wijsheid van zijn gehele volk in zich verenigd. Hij beschikt daarmee over een geestelijke capaciteit die hem automatisch tot de leider maakt van alle verblijvende volkeren van de Eltanen. Dat was ook de reden waarom vele Eltanen, en vooral het broederschap, zijn geboorte wilde verhinderen.

Als Rhodan en Ascari in de Laatste Stad arriveren verkondigt de zuigeling dat de Eltanen vanaf heden aan de zijde van de galactici tegen het Rijk Tradom zullen strijden.

De dag nadat ze hun aanvoerder hadden verloren, gaven de laatste drie leden van de Bond voor het Ware Leven zich over en ze werden gevangengezet. De raad van de Eltanen zal over hun toekomst beslissen. In Troym LeCaro hebben de Eltanen een nieuwe heerser gevonden. Hij moet het met uitsterven bedreigde volk naar een nieuwe toekomst leiden - en in een strijd tegen de Inquisitie van de Rede. Daarbij willen Terranen en Arkoniden helpen.


Oorspronkelijke titel: Die Eltanen

Auteur: Horst Hoffmann

Cover ©: Ralph Voltz

Illustratie intern (Duits exclusief) ©: Michael Wittmann

Nederlandse vertaling: H. Brown


Nederlandse vertaling hoofdpersonen en samenvatting ©:

Cornelis van den Ende